Moduł zamyka kurs przejściem od rozumienia mechanizmów uczenia się do świadomego projektowania nowości. Wyobraźnia nie jest traktowana jako talent artystyczny, lecz jako zdolność tworzenia reprezentacji sytuacji, scenariuszy i rozwiązań nieobecnych bezpośrednio w doświadczeniu.
Kreatywność akademicka wymaga zarówno generowania wielu możliwości, jak i krytycznej oceny zgodnej z kryteriami. Uczestnik poznaje rytm pracy rozbieżnej i zbieżnej, techniki zmiany perspektywy, analogie, prototypowanie oraz informację zwrotną wspierającą iterację.
Ćwiczenia są projektowane tak, aby można je było wykorzystać w różnych dyscyplinach: od nauk społecznych i humanistyki po technikę, bezpieczeństwo i zarządzanie. Kluczowa jest kultura, w której wersja robocza jest narzędziem myślenia, a błąd dostarcza danych do poprawy.