Moduł przekłada wiedzę o procesach poznawczych na konkretne decyzje dydaktyczne: co pokazać najpierw, ile nowych elementów wprowadzić jednocześnie, kiedy zatrzymać wykład, jak zorganizować ćwiczenie i w jaki sposób sprawdzić, czy student rzeczywiście zbudował użyteczne rozumienie.
Punktem wyjścia jest ograniczona pojemność pamięci roboczej oraz fakt, że nowa informacja staje się łatwiejsza do przetwarzania, gdy można połączyć ją z już istniejącą wiedzą. Dlatego dobre zajęcia nie polegają na maksymalnym zagęszczeniu treści, lecz na świadomym kierowaniu uwagą, segmentowaniu, porównywaniu, wydobywaniu z pamięci i stopniowym zwiększaniu samodzielności.
Moduł obejmuje również różnice indywidualne, ale bez utrwalania popularnych mitów o trwałych typach „wzrokowca” i „słuchowca”. Indywidualizacja oznacza tu elastyczne wsparcie, dostępność, właściwy dobór reprezentacji do treści oraz możliwość osiągnięcia wspólnego efektu różnymi, równoważnymi drogami.